De vakantie zit er helaas weer op voor mij. En net als alle andere voorgaande jaren ben ik samen met mijn ouders richting Italië vertrokken. Om precies te zijn, het Gardameer. Heel veel mensen vragen mij waarom ik nog met mijn ouders op vakantie ga. Het antwoord is heel simpel. Elk jaar weer komen er vrienden uit Emmen. Waar ik elke keer erg veel lol mee heb. En ook dit jaar was dat niet anders. Ik zal even een klein voorbeeld geven:
Het volleybal toernooi op de camping:
Elke woensdag en zaterdag om 15:30 uur wordt er een volleybal toernooi georganiseerd door de animatie staf van de camping. En zoals elk jaar, doen wij als trouwe honden mee. Voor een potje volleybal heb je maximaal 6 spelers nodig per team. Maar met 5 man, kan je het ook prima spelen, dat hebben wij maar weer eens bewezen.
Woensdag om 15:25 uur kwamen wij vanuit het zwembad aangelopen, om ons in te schrijven als team ‘Henk’.
Nadat alle teams zich hadden ingeschreven, kon het volleybal toernooi van start gaan. Ik schat dat er ongeveer 8 teams meededen. En dat we in 2 poules aan het spelen waren. De eerste paar partijen waren wij nog niet aan de beurt. En zoals elk jaar, hadden wij met z’n vijfen de grootste lol en schreeuwde we af en toe dingen naar de andere teams, wat lachwekkend was. Ik geef een voorbeeld: Een Duitse vrouw van het team ‘woodpecker’ kwam aan service. En laten we zeggen dat deze vrouw van ± 35 jaar redelijk grote borsten had. En zoals altijd kwam de ´vedette, routinier, ouwe rot´ van onze groep. Arthur, met een geniale opmerking. En die luide ´JETZT KOMMEN DIE KANONEN´ waarbij het hele publiek gestrekt ging van het lachen, inclusief wij. De vrouw zelf kon de opmerking gelukkig ook wel waarderen en glimlachte wat mee. Maargoed, nadat er een aantal rondes waren gespeeld, konden wij beginnen met onze eerste wedstrijd. Zo fanatiek en groot als wij waren, zo speels en klein waren onze tegenstanders. Maar niks moet je onderschatten heb ik altijd geleerd. Dus dit gaf ik mee aan de jongens. We speelde 1 set tot de 15 punten. En al snel bleek dat onze tegenstanders van gemiddeld 11-12 jaar, niet het niveau hadden, dan dat wij hadden. De eerste overwinning was een feit. Met bezwete lichamen liepen wij van het veld, onze eerste overwinning te vieren. Na snel even wat te hebben gedronken en een duik te hebben genomen in het zwembad. Werd er alweer omgeroepen door de scheidsrechter ´next match: Team Henk, against team België. We konden weer het veld op en de druk van het winnen werd steeds groter. Omdat we steeds dichter bij die finale kwamen. Het team van België zag er gevarieerd uit, met een aantal goede, lange volleybal spelers. En een paar kleine snotneuzen van 14 jaar. Na een 9-3 achterstand voor ons, vonden we het wel welletjes. Een paar magische woorden van mij. Keerde het spel compleet. We kwamen steeds dichterbij en de voorsprong werd alsmaar kleiner. Bij een stand van 14-12 achter. Zeiden we tegen elkaar, ‘kom op man, we zijn hier niet voor niks’. En wonder boven wonder, overleefde wij de 2 matchpoints. Een mentale klapper voor de Belgen. Waarvan wij weer konden profiteren. De stand was 14-14 en er werd met 2 punten verlengd. Ik ‘het service kanon’ ook wel genoemd, mocht gaan serveren. De spanning gierde door mijn lijf. Maar met goede concentratie sloeg ik een perfecte ace in het rechter achterveld, 14-15. Nog 1 service en we staan in de finale. En alweer serveerde ik een prachtige bal. Maar helaas geen ace. Om mijn team scherp te houden riep ik onder de rally ‘wie deze bal verpest, betaald voor iedereen een cola’. En wonderbaarlijk maakte niemand van ons team een fout. En dus was de finale een feit! Na even rust te hebben gehad, was de winnaar van de andere poule ook bekend. Het waren een stel Deense spelers. Veelste serieus voor een potje volleybal op de camping. Allemaal professionele brillen op, 3 meter lang en zo fanatiek als Nigel de Jong was tegen Spanje. We werden omgeroepen ‘team Henk against team Iniesta. Beetje sneu om als Denen jezelf zo als team te noemen. Maar des te meer redenen hadden wij, om van deze levenloze padvinders te winnen. Er werd gestreden voor elk punt en tot de 6 ging het gelijk op. Maar naar een paar prachtige smashes van onze vedette Arthur. Liepen we uit tot een stand van 10-6. Toch kwamen de Denen nog heel even terug. Maar jammer genoeg voor hen, was de achterstand al te groot. Een prachtige overwinning leidde tot een mooie gouden plak, die wij dezelfde avond nog mochten ophalen, op het podium van de camping. Waar wij door meer dan 500 man werden toe gevloten. Nog nooit in onze 8 jaar dat wij met z’n allen op de camping staan. Hebben we een gouden plak gewonnen met volleybal. Dus een beetje emotioneel was het wel. We gingen het dan ook uitbundig vieren. En gingen na de prijsceremonie. Met onze medailles naar ‘Caneva’ DE discotheek van het Gardameer. Ook daar hebben veel mensen ons aangesproken, waarmee wij deze prachtige gouden plak hebben gewonnen. En natuurlijk vertel je het hele verhaal dan, hoe je aan deze knappe prestatie bent gekomen.
Maar dat was nog niet alles. Die zaterdag was er weer een volleybaltoernooi om 15:30 uur en we hadden ons weer ingeschreven. En dit keer met de naam ‘’ team GOLDEN HENK’ met onze gouden medailles van afgelopen woensdag om de nek. Gingen we weer meedoen. Maar helaas konden we dit keer onze titel niet evenaren. Door een aantal beesten van 3 meter hoog en smashes van 300 km/h, waren we vrij kansloos in de finale. Ook dit keer hebben wij de medaille dezelfde avond opgehaald. En je ziet de bui al aankomen. Die aankomende woensdag deden we weer mee. En dit keer met de naam ‘ team SILVER, GOLDEN HENK’
Leon, Thijs, Thomas, Arthur. Ik heb een top vakantie gehad, bedankt!
Jordy.
p.s. ik hoop dat ik snel alle foto’s heb, dan zet ik deze erop.
Ongeveer 2 weken geleden, was ik samen met de jongens van de badminton, wezen eten in het congres centrum. En terwijl wij aan het eten waren, viel mij iets op bij Saber. Hij had een zwart armbandje, met de letters ‘power balance’ erop. Ik vroeg aan hem waarom hij een armband om had opeens. Want ik had het eerder nog nooit gezien bij hem. ‘het schijnt goed te zijn voor balans, sterkere kracht en lenigheid’ zei die. Er zitten 2 hologrammen in, dat een positieve reactie geeft op je energieveld. ‘ik geloof het niet’ zei ik overtuigend. Waarop Saber zei ‘oke kom staan, duw je benen en voeten tegen elkaar aan en ga recht opstaan’. Maak van je hand een kommetje, zodat ik mijn vuist erin kan leggen. Precies zoals Saber zei heb ik het gedaan. En Saber stak zijn vuist in mijn hand en duwde mij naar beneden. En wat denk je? Ik viel om. Nou doe je deze armband om en gaan we precies hetzelfde doen zegt die. Ik de armband om doen. ‘maakt het nog uit welke arm zeg ik’ Nee maakt niks uit. Ik sta weer keurig op mijn positie en maak weer een kommetje, zodat Saber mij weer naar beneden kan gaan duwen. Klaar zegt die? Ja, laat maar komen. Hij duwt als een stier in het wild, maar krijgt mij niet omver. Ik zei ‘je duwt niet net zo hard als net’ om het echt te bewijzen zei die ‘ doe hem maar weer af en dan doen we hem nog een keer, zonder armband’. En het vreemde is dat hij mij dit keer wel met gemak omver kreeg. Ik kon het niet geloven. Ik wil ook zo’n armband hebben. Gelijk gevraagd waar ik zo’n power balance armband kon kopen. En heb hem gelijk besteld. 2 dagen later krijg ik hem binnen. En heb hem gelijk omgedaan. Mijn ouders vroegen zich af wat voor armband ik om had. En ik heb hen ook het hele verhaal vertelt en ook de bijbehorende tests laten ervaren, zoals Saber bij mij deed. Ik kon gelijk nog 2 gaan bestellen. De volgende dag (zaterdag) ben ik op stap geweest in Emmen. En hier heb ik zeker wel een paar honderd euro kunnen verdienen op deze armbanden. Iedereen wou ervaren hoe het voelt. Want niemand geloofde het. Totdat ze het zelf hebben ervaren. Als ik nog 20 van deze armbanden had besteld en had meegenomen. Dan weet ik zeker dat ik ze allemaal had verkocht. Wat een goudmijn! Maar geloof het of niet, het werkt. Vraag het maar aan Wesley Sneijder..
